گاهی وقت ها قلم هم برای تو ناز می کند و دیگر برای رساندن

گله هایت قاصدی را نمی یابی و آن گاه است که چشمانت را

گواهی بر بی وفایی قلم میکنی و شاید هم دلت و شاید هم

بی وفایی روزگار !

چشمانم ببارید ! که روزگار ٬ روزگار بی وفایی است و من چه کودکانه

 قلم را بهانه میکنم . من در راه گلایه هایم هیچگاه از هیچ گله داری

کم نمی آورم ! دلکده ی من فقط گله میکند ... چون روزگار٬روزگار گله

 است .من از آسمان گله میکنم ٬ از زمین و زمان گله میکنم و بگذارید

 در یک جمله خیلی صریح بگویم  من از همه گله میکنم و از تو ...

من  از من زیاد گله میکنم ٬ میگویی چرا ؟!

- به خاطر این همه گلایه که دارم از من گله میکنم !

دلم ٬ دلی گله دار است .

روزگار! به گوش باش ... من روزی در دادگاه هستی از تو شکایت

میکنم ... !!!

هر صدا، هر سکوتی

اونو یاد من میاره...

می شکنه بغض ترانه

غم رو گونه هام می باره

از همون نگاه اول،

آرزوی آخرم شد

حرفای قشنگ و ساده ش

عاشقونه باورم شد...

خیلی مهربونی اما...

نمی خوای با من بمونی

نمی دونی زندگیمی

نمی دونی... نمی دونی...

اشتباه از من و دل بود

نه که قسمتم نبودی

حالا دیگه خیلی دیره

می میرم بی تو به زودی...

دلمو از قلم انداخت

اون که صاحب دلم بود

منو دوست داشت ولی انگار

اندازه ش یه ذره کم بود...

از همون نگاه اول

آرزوی آخرم شد

حس خوب داشتن اون

عاشقونه باورم شد...

...

بی تو می میرم ز غم، این را نمی دانی چرا؟

با تو می مانم ولی با من نمی مانی چرا؟

همچو صیادی به دنبالم شتابانی ولی...

تا که صیدت می شوم از من گریزانی چرا؟

خوش هما هستی تو چون با من نمی باشی چرا؟

تا که می باشی بگو از من گریزانی چرا؟

با خودم گفتم که بعد از این فراموشت کنم...

تا تو را دیدم به خود گفتم که نادانی چرا؟

این غزل، دوری تو، تنهایی ام، اندوه من...

من که می یابم تو را، من را نمی یابی چرا؟

مرا اندکی دوست بدار ولی طولانی!!!

قلبها وقتی از ترس می میرند که به عشق هایی فکر بکنند که برای همیشه خواهند رفت در صورتی که در طی لحظاتی می توانستند خوب بوده و ترک یار نکنند.

دست بی رحم جدایی

و...

خزان عشق

...

و دیگر هیچ...

وقتی آدم نمی تواند کسی را ببیند، صدایش را بشنود، لمسش کند، همان بهتر که پیوندها میانشان بریده شود...

استدلال استقرایی

(جبر و احتمال صفحه 7)

مشاهده 1- آب انقدر می جوشد تا آن که چیزی از آن باقی نماند.

مشاهده 2- برف آنقدر می جوشد تا آن که چیزی از آن باقی نماند.

مشاهده 3- یخ آنقدر می جوشد تا آن که چیزی از آن باقی نماند.

نتیجه: هر چیزی آنقدر می جوشد تا آن که چیزی از آن باقی نماند.

نتیجه من: عــشـق  آنـقـدر می جــوشـد تـا آن کـه چــیـزی از آن بـاقــی نـمــانـد.

خوب دانم که مرا برده ز یاد

من هم از دل بکنم بنیادش

باده ای، ای که ز من بی خبری

باده ای تا ببرم از یادش

شاید از روزنه ی چشمی شوخ

برق عشقی به دلش تافته است

من اگر تازه و زیبا بودم

او ز من تازه تری یافته است

گر تو دانی و جز این است، بگو...!!!

پس چه شد نامه، چه شد پیغامش ؟!؟!؟

خوب دانم که مرا برده ز یاد

زان که شیرین شده از من کامش!

همیشه سبز می خشکد

همیشه ساده می بازد

همیشه لشکر اندوه به قلب ساده می تازد

من آن سبزم که رستن را تو آخر بردی از یادم!